Gazteen %35ek uste dute gurasoek beren homosexualtasuna onartuko luketela

Hogei urtez azpiko seiehundik gora gazte itaundu dituzte Ipar Euskal Herrian goi mailako lanbide heziketako bi ikaslek, homofobiaren indarra neurtzeko. Lege mailan aurrerapausoak izan direlako pozik agertu diren arren, sexu bereko pertsonak gustatzen zaizkienen aurkako erasoek etenik ez dutela gogorarazi du Bascos elkarteak. Horien erdiak interneten gertatzen direla diote gainera, eta bereziki, Twitter-en. Homofobiaren aurkako nazioarteko eguna da gaur.

A Baiona le 17-11-2012.Rassemblement d'environ 60 personnes devant la mairie pour un "Kissing" (s'embrasser-se donner un baiser) ˆ l'appel des "Bascos" pour appeller les deputes a voter la loi pour le droit au mariage pour les homosexuels,gays,lesbiennes.

A Baiona le 17-11-2012.Rassemblement d’environ 60 personnes devant la mairie pour un “Kissing” (s’embrasser-se donner un baiser) ˆ l’appel des “Bascos” pour appeller les deputes a voter la loi pour le droit au mariage pour les homosexuels,gays,lesbiennes.

Biarritzeko Atlantique goi mailako lanbide hezkuntzako bi ikaslek, Margaux Guillotek eta Anthony Terralek, Refuge elkartearen adar bat Lapurdin irekitzeko beharrik ba ote dagoen ikertu nahi izan dute. Euren sexu joera dela-eta bazterketa jasaten duten gazteak babesten ditu elkarte horrek.

Horretarako, galdeketa bat egin dute Ipar Euskal Herriko sei ikastetxetan. 600 bat ikasle itaundu dituzte denera, gehien-gehienak hogei urtetik beherakoak, eta erantzun horiek jasoz ondorio «pozgarriak eta kezkagarriak» atera dituzte.

Atentzioa eman dien lehena: galdekatutakoen %38k ez dute beren egunerokotasunean homosexuala den pertsonarik topatzen. «Kopuru altua» da hori, Guillot eta Terralen iritziz, sexu bereko pertsonak gustuko dituenen bat ezagutzen dutela aitortzen duten %62 horren aldean. Zer pentsatua eman beharko lukeena.

Euren ikastetxean aipu homofoborik entzuten duten galdetuta, berriz, «bai, baina ez sarri» erantzun dute ia erdiek. Zehazki, %45ek. Laurdenak, ordea, «ez da naturala, ez luke horrelakorik behar» edota «nork egiten du emakumearena» bezalako ateraldiak nahiz birao eta gaizki-esan homofoboak sarri entzuten dituela dio. Kopuru bera da sekula halakorik entzun ez dutenena.

Eredu klasikoa lagun

Harreman eredu tradizionala duten bikote homosexualak gehiago onartzen dituzte galdekatutakoek. Alde horretatik, ezkontza edota haurren adopzioa bezalako urratsek harreman horiek normaltzat jotzen laguntzen dute.

Norbaitek sexu bereko norbaitekin hasi dela, ezkonduko dela eta harekin haurren bat adoptatuko duela iragarriko balie itaunduek izango luketen erreakzioa aztertu dute horretarako. Harremanaren irudia zenbat eta bikote tradizionalera gehiago hurreratu, harreman hori orduan eta onargarriagoa egiten zaiela jabetu dira Guillot eta Terral.

Galderei erantzun dietenen erdiak baino gehiago lehenik «harritu» egingo lirateke lagun hurbilen batek sexu bereko norbaitekin hasi dela aitortuko balie, baina ez luke inongo eragozpenik izango. Oroz gaindi eta «baina»-rik gabe lagunarekiko poza sentituko luketenak laurdena dira. Zertxobait gutxiago, %19, berriak gaizkituko lituzketenak. Ondoez hori muturrera eramango luketenak, harekiko harremana etetera alegia, oso gutxi dira (%4).

Itzalik gabeko poz hori sentituko luketenak, ordea, %28 ez baizik eta %43, lagunak sexu bereko norbaitekin ezkontzera doala iragarriko balie. Horren ordez haurra adoptatzera doazela jakinaraziz gero, horixe opatzea eta babesa erakustea litzateke %65en jarrera. Jauzi esanguratsua. Hiru berri ezberdin horien aurrean ezadostasuna agertuko luketenen edo gaizki irudituko litzaiekeenen kopuruak bere horretan jarraitzen du, %16-24 artean hiru kasuetan.

Gurasoei homosexualak direla aitortu beharko baliete, haiek izango luketen jarreraz zein uste duten ere galdetu diete. Gehin-gehienek estutasunean ikusten dituzte munduratu zituztenak. Beren gurasoek berria ez luketela ez ulertuko ez onartuko irizten diote ia erdiek, gatazka iturri izango litzatekeela. Bostetik batek soilik ikusten ditu bere gurasoak albistea inolako arazorik gabe onartzen. Gainerako %35ek besteek usteko dutenarekin kezkatuta ikusten ditu gurasoak, nahiz eta ulertuko luketen.

Haiek arazorik ez

Lagunartean dabiltzala homosexualen bat ezagutuko balute heterosexualekin duten jarrera bera izango luketela dio galdekatutakoen gehiengo zabal-zabalak, ia hiru laurdenek. %22 dira ezeroso sentitu baina formak gordeko lituzketenak, eta %6, egoera horretatik lehenbailehen ihes egingo luketenak.

Sexu bereko norbaitekin harremanik izan duten galdetuta, %88k ezetz erantzun dute. %5ek diote noizbehinka badutela harreman homosexualen bat.

Udazkenerako harrera gune bat irekitzeko asmoa dago Baionan

Bascos LGBT elkarteak homofobiaren eta transfobiaren errealitatea ekarri nahi izan du gogora jarrera horien aurkako nazioarteko egunean. Hori dela eta, lagunarteko hizketaldi bat eta film laburren emanaldia antolatu zituzten ostiralean Baionan, Txalaparta lokalean. Lapurdiko hiriburuko Laffitte kalean dago elkartearen informatze eta sentsibilizatze gune hori.

Lan horretan beste urrats bat egin, eta Txalaparta atzean harrera gune bat eta nora joan izateko toki bat prestatzeko gogoetan murgilduta dabiltza Bascosekoak. Homofobiaren biktima direnei laguntza osoagoa eman nahi liekete horrela.

Pozik daude lege mailan emandako aurrerapausoekin, sexu bereko ezkontzak onartzearekin, esaterako; ez ordea batzuek homosexualtasunaren aurrean izaten duten jarrerarekin.

Erdeinua eta mespretxua hor direla salatu dute, tarteka eraso fisikoak ere bai. Bereziki kezkatuta daude Interneten eraso homofoboek daukaten maiztasunarekin. Salatutako erasoen erdiak, hain zuzen, sarean gertatua direla azpimarratu dute, eta bereziki, Twitter bidez egiten dela eraso.

Biarritz Atlantiqueko bi ikasleen ikerketak lanean jarraitzeko beharra bistaratzen duela argi dute. G. M. Z.

Homofobia badago

Orain ez asko, Argia aldizkarian kontatu nuen lehen aldiz 1995eko amaiera aldera gertaturiko anekdota bat. Estatuko talde gay-lesbiano guztiok Madrilen egin behar genuen manifestaziorako deialdiaren nondik norakoak erabakitzeko azken batzarra Bilboko EHGAMen egoitzan izan zen. Bertan, besteak beste, Pedro Zerolo (egun PSOEko Gizarte-Mugimendu eta GKEekiko Harremanetarako Idazkaria) egon zen, garai hartan elkarte bateko presidentea zen heinean.

Captura de pantalla 2015-05-18 a las 08.45.29_content

Bileran, EHGAMek proposatuta, agiriaren izenburua “Homofobiaren aurka” izan behar zela, eta lehen puntuan bikote-legearen ordez, ezkontzeko eskubidea exijitu behar genuela ebatzi zen. Zerolo ezaguna da, dituen karguengatik ez ezik, bere burua aurkezten duelako sexu berekoen ezkontzen aitzindari. Inor gutxik daki, ordea, bilkura hartan sutsu jo zuela ezkontza aldarrikatzearen kontra, hala nola “Homofobiaren aurka” leloaren beraren kontra ere, Espainian (sic) ez omen zegoelako homofobiarik. Errealitatea tematia da; eta suposatzen dut Zerolo jaunak egun aitortuko zuela berak esaniko hura falazia hutsa baino ez zela. Homofobia egon badagoelako Espainian, Euskal Herrian eta, zoritxarrez, nonahi. Horrexegatik da hain inportantea erne eta lanean jarraitzea.

Gaurko egoera gure taldea sortu zen garaikoarekin alderatuz gero, ukaezina da gauzak askotxo aldatu direla onerako sexu-askatasunari dagokionean. Hainbat lege desagertu edo aldatu egin dira, eta beste berri batzuk sortu; erakunde batzuek homofobiaren aurkako kanpainak egiten dituzte… Hori guztia ondo dago. Egin behar zen eta egin behar da. Baina, kontuz! Egiten dute/da/dugu benetan geureganatuta dutelako/dugulako sexualitatearen arloan ere askatasuna izan behar dela nagusi, edo politikoki zuzena omen delakoan ondo gelditzeko?

Joan den hilean, gure taldean urtetan ibilitako mutil bat erasotua izan zen Algortan. Horren kontra deituriko kontzentraziora udaleko alderdi guztietako ordezkariak joan ziren, PPkoak barne. Ongi deritzot horri: hor egon behar zuten eta hor egon ziren. Zalantza bat dut ordea. Nola da posible horiek beroriek (PPk aurkeztu eta PNVk alde), egun batzuen bueltan Bilboko udalbatzan inguruetako mendixka batean “cruising” delakoa (gizonek gizonekin ligatzea alegia, sexua egiteko asmoz) debekatzea. Gainera, PPren kasuan behintzat, ezaguna da zentzu guztietan eraman duen eta daraman ibilbide homofoboa, edo, hobeto esanda, sexofoboa. Horri inkoherentzia dei diezaiokegu, edo kontraesana; nire ustez, ordea, zerbait gehiago dago: batzuen kasuan hipokresia, eta besteen kasuan benetako eurenganatze-falta. Hausnarketa sakona behar dugu, ea egiazki zer pentsatzen dugun, zeren alde egin nahi dugun, zelako bitartekoak erabiltzeko prest gauden… Osterantzean, dena makilajean gera liteke.

Amaitzeko, Uriolako lagunek eman didaten aukera aprobetxatu nahi dut medioek egin ohi duten zentsura salatzeko ere, are larriagoa dena medio publikoen kasuan. Izan ere, Algortako erasoaren harira, hainbat taldetako ordezkariak izan ginen elkarrizketatuak. Nire kasuan, eta besteak beste, ETB2ko “Sin ir más lejos” programarako grabatu ninduten. Nik aurreko lerroetan aipatu dudan zentzugabekeriazko kontraesana ere salatu nahi izan nuen, eta espresuki eskatu nien kazetariei ez mozteko. Bada, imajinatzen duzue zer gertatu zen, ez da? Bai, asmatzea erraza: beste guztia emititu zuten, baina PNV ere agerian uzten zuen esaldia moztu egin zuten.

Imanol Alvarez Gartzia, Euskal Herriko Gay Askapen Mugimendua (EHGAM)

Sexua askatasunez bizitzeko mugimendu politikoa

Kitzikan gazte antolakundea urte hasieran sortu da. Sexualitatea eta ekintza politikoa bateratzen ditu. Heteropatriarkatuaren aurka, garai bateko jarrera politiko erradikala berreskuratu nahi dute. Eskualdeka hasi dira lanean, eta Hego Euskal Herri osoan zabaltzea dute helburu.

Gidaliburuak ikastetxeetan aniztasun sexuala lantzen lagundu nahi du.

Espainiako Estatuan, gorrotoarekin lotutako erasoek gora egin dute. Eraso arrazistak, xenofoboak, homofoboak, matxistak dira. Kitzikan antolakundeak ez ditu erasoak mailakatu nahi. Taldeko kide Ekaitz Herreroren ustez, ideologia bera dago erasoen atzean, “norberaren kolorea, jatorria, sexu praktikak, bestearenak baino zilegiago direla pentsatzeak Europan izen bat dauka: faxismoa. Faxismoa ez da eskuin muturreko nazi batek ezkerreko militante bati egindako erasoa soilik, magrebtar baten aurka egitea ere bada faxismoa. Argazkian, Algortako eraso homofoboaren aurka egindako manifestazioa. (Uribe Kostako Kitzikan)

Urtarrilaren 31n aurkeztu zuen bere burua Kitzikan gazte antolakundeak. Bergarako (Gipuzkoa) gaztetxean elkartu ziren hamarnaka lagun. Norbanakoen eta talde gonbidatuen artean ziren LAB sindikatua, Euskal Herriko Bilgune Feminista, Medeak talde feminista eta Ernai. Gazte deitu diote beren buruari, baina ez diote adinari begiratuko, gazte espiritua da nabarmendu nahi dutena. Hego Euskal Herrian zabaldu nahiko lukete, oraingoz Araban, Bizkaian eta Gipuzkoan ari dira lanean. Eskualdeka antolatu dira eta Donostialdean, Gasteizen, Bilbon, Ezkerraldean eta Uribe-Kostan sortu dira taldeak, besteak beste. Eskualdeko batzarrek egitura orokorraz gaindi, autonomiaz jardungo dute.

1969 hura gogoan

Sexu askapenerako mugimenduaren hasierako erroak berreskuratu nahi dituztela diote. Hasiera 1969an kokatzen dute, New Yorken (AEB), Stonewall taberna ospetsuan izandako istiluetan. Sexu langileek, transexualek, trabestiek eta homosexualek poliziari aurre egin zioten, eta hainbat egun iraun zuen matxinadak.

Batzuen ustez ordea, eztanda hark ez zuen asko iraun. 1980ko urteetan, sexu askapenaren mugimenduan haustura egon zen, eta queer mugimendua piztu zen. Pentsaera hori LGBT ideologiaz harago doa, heterosexualitateaz, heteronormatibitateaz eta emakume-gizon binomioaz gaindiko gutxiengo sexualak hartzen ditu bere barnean. Queer diskurtsoaren iritziz, 1969ko espiritua galdu egin zen eta eredu heterosexuala hura irensten ari zen. Kitzikanek ez du bere burua queer mugimendutzat, ez du izendapenik hartu, baina aipatu mugimendutik oso gertu kokatzen da.

Ekaitz Herrero Kitzikaneko kidearen aburuz, azken urteetan kontuan hartu beharreko beste zenbait gertakari izan dira: “Krisi ekonomikoa hasi zen 2006an; sexu askapenerako mugimendua berriro kokatu nahian zebilen; eta tokian tokiko arazoak sortu dira, Ukrainan, Udaberri Arabiarraren ondorioz Turkian, eta abar”. Nazioartean azken urteotan sortutako mugimendua gainbegiratu du Herrerok: Errusiako eta Ukrainako Kaos GL, AEBetan arrazakeriaren ildotik queer mugimendua, Turkian queer intifada, Palestinan ere bai…

Giro horretan sortu da Kitzikan, sistema heteropatriarkalaren kontrako jarrera politiko erradikala berreskuratzeko asmoz.
Hutsunea betetzera
Euskal Herrian Kitzikanek nahiko lukeen moduko mugimendurik ba al dagoen galdetuta Herrerok honela erantzun du: “Euskal Herriko egoera soziopolitikoa, antolatzeko eta borrokatzeko modua, kontzientzia kritikoa kontuan hartuta, beste leku askotan baino mugimendu gehiago egon da, eta horietan, sexu askapenean ere bai, egiteko moldeak koherenteagoak izan dira. Hasiera hartan behintzat bai”. Euskal Herriko mugimendua erradikalagoa, politikoagoa, botere guneetatik ez hain gertu irudikatzen du Herrerok. EHGAM jarri du adibide. Hasierako aldarrikapen haietatik, oraindik ere, nahiko hurbil dabilela uste du. Hala ere, gorakadaren ondoren, bertan goxo egitea edo zahartzea datorrela uste du, eta indarrik eta aukerarik gabe geratzen direla mugimenduak haien nahiak betetzeko.

Homofobiaren Aurkako Eguna ospatu behar al da?

1990ean, Osasunaren Mundu Erakundeak homosexualitatea Gaixotasunen Nazioarteko Sailkapenetik atera zuen. Erabaki hori oinarri hartuta, Homofobiaren Aurkako Nazioarteko Eguna prestatu zuten. Lehenengo aldiz 2005eko maiatzaren 17an egin zen. Herreroren ustez, ez dago zertan ospatu munduko erakundeek homosexualitatea buru gaixotasunen zerrendatik atera izana. Maiatzaren 17a antolatzen duten berberek transexualitatea zerrenda berean egotea ez dutela zalantzan  jarri dio Herrerok: “Transexualitateak heterosexualitatearen erregimena ezbaian jartzen du, jada ez daude gizonak eta emakumeak soilik, hirugarren pertsona bat aldarrikatzen da”. Izatekotan, borrokarako baliatuko dute Homofobiaren Aurkako Eguna, gogoratzeko oraindik badirela izate eta praktika ugari gaixotasuntzat hartzen direnak.

Ekainaren 28an bai

Sexu Askapenerako Eguntzat du ekainaren 28a LGBT (Lesbiana, Gay, Bisexual eta Transgenero) mugimenduak. Kitzikaneko kidearen ustez, egun hori oso garrantzitsua da mugimenduarentzat: 1969ko ekainaren 28 hartan sistema heteropatriarkalaren aurrean, orduko hartan, poliziaren aurrean, ez makurtzea erabaki zuten. Herrerok gaineratu du zoritxarrez egun hori ere despolitizatzea lortu dela, eta tabernaz eta enpresaz betetako erakusleiho bihurtu dela. Ez ordea Euskal Herrian. Hemen borrokarako eta aldarrikapenerako eguna izaten segitzen du.

Ikastetxeetan aniztasun sexuala lantzen laguntzeko gidaliburua aurkeztu dute Iruñean

STEILAS sindikatuaren LGTIBQ Taldeak genero eta aniztasun sexuala lantzen laguntzeko gidaliburua aurkeztu du ostegunean, Lesbiana, Gay, Transexual, Bisexual, Intersexual eta Queerrekiko fobiaren aurkako nazioarteko egunaren atarian.

Ikastetxeetan LGTBIQfobia normalizatu izana salatu dute: “Darabilgun hizkera adibide ezin hobea da ikusteko zein punturaino duen hainbatek, marimutil edo marikoi bezalako hitzak euren hiztegian sarturik”.

“Hezkuntza komunitatea jendartea bezain anitza da. Ikasle, irakasle, irakasle ez diren langile eta familia LGTBIQren ikusgarritasuna  gero eta handiagoa da, eta horien guztien eskubideei trataera egokia eman behar zaie”, adierazi dute STEILAS sindikatuko LGTBIQ Taldeko kideek.

Ezinbesteko eskubideez ari direla azpimarratu dute eta eguneroko jardueretan aniztasuna agertzeko hainbat adibide aurkeztuko dituzte gidaliburu honen bitartez: “Benetan hezkidetzailea den hezkuntza emango badugu, hausnartu eta deus aldatu behar ote dugun ikusi behar dugu. Guregatik, hezkuntza komunitate osoagatik, aniztasunaren aldeko apustuagatik”.

Gidaliburuak ikastetxeetan aniztasun sexuala lantzen lagundu nahi du.

Gidaliburuak ikastetxeetan aniztasun sexuala lantzen lagundu nahi du.

Lantokietan ematen den homofobiaren aurkako protokoloa aurkeztu du LABek

Gaur egun, anistasun sexualdun 10 pertsonetatik 7k lanean nolabaiteko diskriminazio homofobikoa jasan dutela onartzen dute, eta kasurik gehienetan, egoera hauek ez dira salatzen. Gerataera hau ez da kasualitatea, jendarte heterosexista eta patriarkalaren ondorio baizik, anistasuna izkutatu eta diskriminatzen duen jendartean, horrelakoak gertatzen dira. Lan munduan, sexualitate anitzeko pertsonen kolektiboak zailtasun handiak ditu askatasunez beren norabide eta aukera sexuala adierazteko, alde batetik lankideengan arrazoi horrek sor dezakeen bazterketagatik, edo eta enplegua bera galtzeko beldurragatik. Guzti horregatik, diskriminazio eta akoso homofobikoa desagertarazteko estrategiak, errealitate hori kontuan hartu behar du efektiboa izateko.

materiala_argazkiak_Arloak_desberdintasunenbehatokia_aniztasunSexuala_15_05_15Protokoloa_protokoloa (2)

Igandean, maiatzaren 17an, Osasunaren Mundu Erakundeak homosexualitatea buruko gaixotasunen zerrendatik kendu zuen eguna gogoratzen dugu. Erasotzaileen inpunitate eta boterearekin, eta erasoekin beraiekin bukatzeko, LABek protokolo bat martxan jarri du.

Arrazoi horregatik, erasotzaileen inpunitate eta boterearekin, eta erasoekin beraiekin bukatzeko, LABetik protokolo hau martxan jartzen dugu. Kasu bakoitza salatzeko asmoa eta neurri zehatzak jartzeko asmoa dugu, halakorik gehiago gerta ez dadin. Protokoloak langile klasea sensibilizatzeko balioko du, eraso egitea, gutxi batzuen lana baita, baina gehiengoaren ez ikusiarekin kontatzen du, eta errealitate horrekin bukatzea, urgentziazkoa da.

Maiatzaren 17an lortu zena garaipen bat izan bazen ere, gaur egun egoerak formalki baino ez du egin hobera, baina errealitatean hainbat dira hobe ditzakegunak, eta hobetu behar ditugunak. Esaterako, aipaturiko Osasunaren Munduko Erakundearen homosexualitatea gaur gaixotasun bezala jasotzen ez badu ere, transexualitatea oraindik bai badaukala gaixotasuntzat. Egunotan aktualitatez dagoen beste kasu bat, esaterako, 50 herrialde baino gehiagotan, euretako batzuk Eurpopakoak, eta “legalitatearen” abala dutenak, ez zaie uzten gizon homosexualei odola ematea, edo eskola umeen liburuetan praktika osasungarri bakarra heterosexuala dela jasotzen da.

Badira urteak LAB askatasun sexualarekin konprometitu zena, eta aipatu dugun guztiagatik, beste pausu bat ematera goaz borroka honetan. Oraingoan, iazko ekainaren 28an aurkezturiko “Jendarte eta lan eremu anitzen alde” gida lan zentroetara eraman eta gero, gaur, lantokietan diskriminazio eta jazarpen homofobikoaren aurkako protokolo hau aurkezten dugu. Esan dugun bezala, helburua langile klasean sentsibilizazio lana egitea, eta jazarpen eta diskriminazio egoerak saihestea da.

Era berean, datorren ekainaren 11 eta 12an Bilbon eta Iruñean izango ditugun hitzaldien berri ere eman nahi dugu. Hitzaldi hauen helburua, borroka ildo hau eta gaiarekiko sentsibilizazioa lan zentroetara iristea izango da. LABeko delegatuentzat zuzenduak badira ere, irekiak izango dira gaiarekiko interesa duen guztientzat.

Azkenik, ireki dugun bide honetan aurrera egiteko nahia adierazi nahi dugu, bai gainontzeko sindikatuekin, bai patronalarekin, zein administrazioarekin. Dagoeneko eurekin ari garen Kitzikan bezalako eragileekin lanean sakontzeko edo ildo hau Euskal Herriko Eskubide Sozialen Kartan garatzen jarraitzeko ere.

Horregatik guztiagatik, neurri hauek eta etorkizunean behar direnak jasoko ditugu era honetako jokabideak desagertarazteko, bai lesbofobikoak, homofobikoak, transfobikoak, edo bifobikoak, zeintzuk pertsonen identitate sexualaren askatasunaren aurka egiten duten. Eta sindikatu soziopolitikoa izanik, derrigortuta gaude jendartea birpentsatzera, pertsonon aldeko eredu ekonomiko eta sozial baten aldeko apostua egitera, non guztion eskubideak errealitatea izango diren diskriminazioen eta irizpide ekonomiko-patriarkalen gainetik. Horregatik, gaur, gure aldaketarako eta borrokarako konpromisoa indartzen dugu, hori da bidea.

HOMOFOBIAK HILTZEN JARRAITZEN DU!!! EHGAMek elkarretaratzera deitzen du, maiatzaren 17an, Bilbon eta Donostian, arratsaldeko 13:00an